Porażka Amerykanów
Od 22 do 25 lipca 1908. Tego jeszcze nie było. Przyzwyczajeni do zwycięstw Amerykanie przegrywają wszystkie biegi sprinterskie na 100, 200 i 400 m. Natomiast zwycięzcy pochodzą z Afryki Południowej, Kanady i Wielkiej Brytanii. Podczas mistrzostw Afryki Południowej po biegu na 100 m bilet do Londynu otrzymał Duffy. Przyjaciele pokonanego w tym biegu 19-letniego Reginalda Walkera zebrali w Durbanie tyle pieniędzy, że wystarczyły Walkerowi na bilet i krótki pobyt w Londynie przed igrzyskami, żeby mógł się dobrze zaaklimatyzować. Duffy i Walker wygrali swoje biegi eliminacyjne a Duffy dostał się nawet do półfinału, ale tu jego kariera skończyła się, natomiast Walker wszedł do finału z tym samym czasem, co zwycięzca drugiego półfinału. Obaj uzyskali czas lepszy od rekordu olimpijskiego. W biegu finałowym Walker najlepiej wychodzi ze startu i obejmuje prowadzenie. W połowie dystansu dogania go James Rector, Walker jednak przyspiesza i pewnie zwycięża. Rector wpada na metę jako drugi z minimalną przewagą nad Kanadyjczykiem Robertem Kerrem. Kanadyjski sprinter ostatnie tygodnie trenował pod kierunkiem trenerów brytyjskich, dzięki czemu dobrze czuł się na obcym stadionie. Wygrał bieg na 200 m, wyprzedzając rzutem na taśmę Amerykanina Roberta Cloughena, który nie należał do oficjalnej ekipy USA. Na dystansie 400 m, w samotnym biegu złoty medal zdobywa Brytyjczyk Wyndham Halswelle.
